[Bairre]

Jako, że wolę przeczytać dobrą książkę, niż oglądać TV, dużo się tego nazbierało
Wymienię więc tylko moją "więlką" trójkę

-Andrzej Sapkowski (każdy wie, każdy zna ),
-Carlos Ruiz Zafon (być może ktoś kojarzy, np.: "Cień Wiatru" albo "Marinę")
-Eoin Colfer (ten to pewnie nowość może temu, że jego książki są odkładane na półkę dla młodzieży, choć kłóciłabym się, bo gość ma naprawdę poukładane w głowie, a talent niebotyczny, ujął mnie jego styl pisania, i różnorodność tematów jakie porusza, najpopularniejszy jest chyba "Lotnik", polecam też "Nadnaturalistę", "Listę Życzeń" i całą sagę o "Artemisie Fowlu"),

[Woroderex]

Pozostał miesiąc do premiery drugiego tomu "Powiernika Światła", a na oficjalnej stronie jest nawet zegar. Szkoda tylko że na polskie tłumaczenie będzie trzeba pewnie poczekać do następnego roku.

[Woroderex]

W końcu konkretna data premiery polskiego wydania książki "Blinding Knife" (w polskiej wersji "oślepiający nóż"). Premiera 20 marca
http://www.mag.com.pl/ksi...3%B3%C5%BC.html

[Baraki]

To trzeba będzie przeczytać.
Przeczytałem trylogie Nocnego Anioła Brenta Weeksa i uważam te książki za cudo. Polecam wszystkim, którzy nie czytali.

[Kalia]

Czarny Pryzmat też niezły - na pewno pomysłowy, choć facet nadal nie radzi sobie z opisywaniem psychiki dzieci.

[Baraki]

Wczoraj byłem w bibliotece ale nie tej książki

[Kalia]

No niestety Pryzmat jest dość dużą i drogą książką, więc b. mało prawdopodobne, że jakakolwiek biblioteka się o nią pokusi.

[Woroderex]

No i nie ma to jak własna kolekcja książek

[golonqa]

Cytat:

Ale tu raczej myślałem o ich... cenie. Brrrr!

Do what you want cuz a pirat is free, you are a... ehm się wkradło coś :O
Ja skończyłem ostatnio Dziedzictwo, no i tak przeczytałem niby, jakoś nie narzekam ale tego "czegoś" już nie było jak przy czytaniu 1 i 2 tomu. Eragona i Najstarszego przeczytałem chyba 8 razy każdą, dalej już było tak sobie, może mi się po prostu zestarzało? Wąąąąąątpie, chyba po prostu Dziedzictwo miało za dużo rzeczy o których czytelnik wiedział już (albo prawie był pewien) przed czytaniem. Dziedzictwo zaskakuje, ale nie do końca, przez większą cześć ostatniej 4 książki, towarzyszyło mi uczucie "no wiedziałem że tak będzie przecież to musiało się stać inaczej..." moim zdaniem Paolini nałożył sobie za dużo barier i ograniczeń, na czym końcówka straciła.
Popisałem, wracam do nauki

[Baraki]

[Kalia]

A Dziedzictwo też przeczytałam. Nie zachwyciła mnie szczerze mówiąc, ale też i zła nie była - pojawiło się sporo wątków, które mogły być ciekawe gdyby zostały rozwinięte, ale urwały się bez echa. Było trochę interesujących momentów i generalnie akcja utrzymana jest w tempie, choć - jak to się zdarza młodym pisarzom - pojawiło się też parę elementów z księżyca urwanych, które w zasadzie nie pasowały do niczego.
Ot takie bez zobowiązań 'coś' na odstresowanie

Wzięłam się też za 'Grę o tron' - i to bynajmniej już za odstresowywacz robić nie może. Na czas sesji przerwałam, bo dostatecznie mnie denerwują egzaminy. Książka naprawdę działa na wyobraźnię i emocje, a że pod względem wyobraźni bywam przewrażliwiona, momentami nerwy kazały mi odłożyć czytanie. I bynajmniej nie jest to 'nie dla dzieci' w stylu wiedźmińskim - z powodu przekleństw, seksu i używek. Tutaj idzie na czystą nienawiść, okrucieństwo i sadyzm.

[alistair80]

Właśnie czytam kontynuację (dość daleką) Uczta dla wron. Jak dla mnie zbyt dużo polityki, prawie nic się nie dzieje. Co ciekawe, nie czyta mi się to najgorzej, choć wolałbym więcej akcji, której jest jak na lekarstwo. To chyba świadczy o kunszcie George'a Martina.

[Woroderex]

Sam miałem zamiar zakupić serię Pieśni Lodu i Ognia. Niestety seria jest długa, przez co dość droga, do tego zapowiedź polskiej premiery "Oślepiającego noża" oraz "Karmazynowej Korony" mnie na razie powstrzymują.
Co do dużej ilości polityki, to o ile wiem to o to chodzi by skupiać się na intrygach typowych dla królewskiego dworu.

[alistair80]

Więcej w tym zwykłego pitu pitu. To jest ździebko nudne, nie wymagam nie wiadomo czego, ale choć trochę niech się dzieje. O intrygach to mogę sobie poczytać w książkach historycznych, bo wiele się działo na serio. W tym kontekście cokolwiek śmieszna jest rekomendacja Associated Press " Prawdziwa uczta dla fanów Fantasy". W pierwszej części Uczty dla Wron fantastyki nie ma w ogóle, bo trudno nazwać fantastyką książkę, w której jedynym elementem fantastyki są wspominane smoki. Na końcu pierwszej części pojawia się jedyny chyba element fantastyki - róg zdolny przywołać smoki (nie zdradzam tu właściwie niczego istotnego, bo temat rogu zostanie pewnie rozwinięty w drugiej części, którą właśnie czytam).

[Woroderex]