[Peace]

Napisałem praktycznie w 10 minut i myślałem że jest beznadziejne, lecz po paru pozytywnych "recenzjach" postanowiłem wrzucić. Ciężko to scharakteryzować jako gatunek. Po prostu przeczytaj.

Wchodzę do knajpy w długim skórzanym płaszczu. Tylko ja wiem że dzierżę pod nim moją słodką Betty, Thompsona. Na głowie kapelusz uchylony tak, że nie widać mojej twarzy. Rozglądam się i widok w całości spełnia moje oczekiwania. Zachlane gęby dla których kulturalną rozrywką wydaje się gwałt lub nawalanie po mordach. Leją się hektolitry alkoholu. Przy stolikach siedzą ludzie opowiadający sobie nieśmieszne historie. Kufel za kuflem, kelner szamocze się po całej knajpie. Za ladą facet z przypiętą plakietką – Luigi. Czy teraz już nie zatrudniają barmanów o innych imionach?
Rzygać mi się chce jak myślę o tym całym społeczeństwie. Tak odmóżdżonym jak tylko to możliwe. Beztrosko żyjącym żerując na innych. Dążącym jedynie do korzyści własnej. Od dawna to planowałem. Ja i Betty, tylko ja i Betty. Rozwalę każdego sukinsyna jednego po drugim. Siedzą wszyscy razem i się śmieją. Sprawiają wrażenie tak zgranej grupy. A w rzeczywistości to zwykła banda fałszywych szuj, która szuka pretekstu żeby się chociażby czyimś kosztem pośmiać, jeśli nie wzbogacić.
Barman na pewno trzyma obrzyna za ladą, ale szybko go stuknę i nie powinno być problemów. Dziś jest ten dzień. Rozpocznę moje dzieło.
Zaczynam się nieznacznie denerwować. Czuję że to ten moment. Już prawie podrywam broń kiedy zauważam faceta siedzącego tuż przy ladzie. Długie włosy, broda do pasa. Koleś zupełnie z innego świata. Ma na sobie jakąś starą koszulę, na głowie pokaźny kapelusz. Siedzi i wbija wzrok w szklankę. Zastanawia się. Myśli. Może topi smutki w tym naczyniu. Może to jego sposób na ucieczkę. Bo gdyby się nad tym zastanowić, o wiele łatwiej żyć beztrosko. Biorąc wszystko jakie jest. Po co katować się myślami? Brudzić umysł wysiłkiem? Można przecież tak łatwo żyć, co wydaje się tak banalnie proste.
Jedna osoba na wszystkich obecnych. Jedna jedyna wciąż napełniająca mnie nadzieją. Ja jak zwykle tchórzę. Nie, to nie ma sensu, powtarzam sobie. Olać to. Nawet nie potrafię zrozumieć czy dobrze robię. Ale przecież tak jest łatwiej…

Wiem, że jest krótkie i dokładnie takie ma być. Tak, jest skończone.

[Kalia]

Krótkie i rzeczowe - nic nadzwyczajnego ale też złe nie jest.

Tylko jedno mnie zastanawia - skąd taki negatwyny wgląd na świat? Weź spróbuj napisać coś weselszego, bo obydwa twoje ostatnie dzieła są dość przygnębiające...

[Peace]

No raczej na nic nadzwyczajnego "spod mojej ręki" bym nie liczył jako że jestem tylko 15-sto latkiem które swoje bzdury publikuje, nie jakimś pisarzem : p

Negatywny wgląd na świat jest takim jaki ja chcąc nie chcąc uznaję, i coraz to częściej doświadczam. Myślę że to taki wiek po prostu. Ale nie będę tutaj niczego sądził - za mało wiosen sobie liczę żeby móc przypisywać konkretny wygląd światu, a tak przynajmniej uważam.

Tylko nie chcę tutaj prowadzić dyskusji co do światopoglądu, bo ten temat raczej nieodpowiedni. Jak coś to zapraszam potencjalnych chętnych na Xfire czy gg : p

Może napiszę coś weselszego, ale ostatnio w ogóle do tego nie mam nastroju. Pożyjemy zobaczymy.

[Kalia]

[quote="Peace"]bym nie liczył jako że jestem tylko 15-sto latkiem które swoje bzdury publikuje, nie jakimś pisarzem[/quote]
Niektóre fragmenty 'Eksperymentu' są naprawdę dobre, nie znając pochodzenia tekstu, nie przypisałabym go 15-letniemu autorowi - więc jak widać wiek nie ma tu nic do rzeczy.
[quote="Peace"]Myślę że to taki wiek po prostu.[/quote]
No może i masz rację Nie będę wnikać, bo już za stara jestem i zapomniałam jak to było w wieku 15 lat

To ja czekam na dalsze opowiadanka - jak będziesz miał wenę