[Gauri]

Kwadrans

-Flankować z lewej!
Kapitan w okopie wrzasnął gdy wybuchający niedaleko granat wstrząsnął jego schronem. Przysypało go nieco piachem, ale odgrzebał się, wycelował i strzelił w kierunku żołnierza z karabinu. Trafił w ucho. Bryznęło krwią, wrogi żołnierz złapał się za głowę i padł na ziemię. Bez ucha.
-Cholera! Za dużo ich! - żołnierz będący w okopie z kapitanem strzelał bez przerwy, spocony i przerażony.
Razem z chłopakami rzuciliśmy się w kierunku barykady po lewej ustawionej między dwoma domami. Wąskie uliczki tego miasta zmieniły małe starcie w wielką bitwę. Było nas dwudziestu. 2 rannych. Jeden w rękę. Kilkanaście magazynków. 80 przeciwników.
W szóstkę dopadliśmy do barykady. Czterech po tamtej stronie. Kilka celnych strzałów i zostało nas pięciu. Zabili mojego kumpla...
Przeciwników po drugiej stronie zostało dwóch.
Wyszarpnąłem z kabury przy pasie pistolet i przez maleńki otwór wystawiłem lufę. Jeden z przeciwników wychylił się, by wycelować i chwilę później w huku wystrzału mojego pistoletu padł na ziemię. Drugiego nie było widać.
Trudno. Raz się żyje.
Wstałem, przeskoczyłem przez prowizoryczną osłonę. W biegu schowałem pistolet. Wyszarpnąłem nerwowo nóż. Wskoczyłem za ich osłonę i w ułamku sekundy zobaczyłem modlącego się żołnierza. Wbiłem mu ostrze prosto w serce, raz, dwa, trzy razy. Patrzyłem mu przy tym w oczy. Smutek. Żal. Strach. Miał kilkanaście lat. Młode życie właśnie zgasło.
Chłopaki z mojego małego oddziału podbiegli do mnie i osłonili. Zabrałem młodemu amunicję i wziąłem karabin, który przynieśli moi towarzysze. Kapitan ciągle się bronił.
Ruszyliśmy ku załomowi domu. Dopadłem do rogu, położyłem się i wysunąłem za róg ostrze zakrwawionego noża. Widziałem ośmiu. Cofnąłem się. Pokazałem kolegom, ilu ich jest. Nowy, ten od ciężkiego sprzętu wziął dwa granaty. Dziesięć metrów. Cofnęliśmy się z resztą, słuchając, jak strzały i gwizdy rykoszetów wypełniają uliczki.
Nowy wychylił się, wyliczył odległość i rzucił. Cofnął się zaraz. Chwila dziwnej ciszy i ogłuszający wybuch. Dobrze, że wszyscy zakryliśmy uszy, bo inaczej zwaliłoby nas na ziemię. Wyjrzałem: osiem trupów, w zasadzie ich szczątki. To, co zostało z barykady zmieniło kolor.
Kapitan gwizdnął. Czyli że potrzebują sanitariusza. Wskazałem go spośród nas i kazałem mu wrócić się. Pobiegł.
Czterech.
Ruszyliśmy w stronę, gdzie powinna być resztka naszego oddziału. Po dźwiękach sądząc, musieli być przygwożdzeni ogniem. Dołączył do nas kapitan.
-Dobra robota. Prawie nas załatwili, szeregowy dostał w łapę, nic mu nie będzie. Dobra. Tam jest jeszcze kilku naszych ludzi. Idziemy po nich, formacja zwiadowcza, dawać!
Szybko ustawiliśmy się w odpowiednim szyku. byłem z przodu. Odegnałem myśli o dwóch córkach i żonie. Zdekoncentrowałyby mnie. Sprawdziłem magazynek. Załadowałem nowy. Po kilku minutach najbardziej wysunięty na przód żołnierz upadł na ziemię, chwycił się za brzuch, wierzgnął i znieruchomiał.
-Pięciu! - wrzasnąłem.
Rzuciłem się w bok, zafurkotwały kule. Padłem na ziemię, wychyliłem się trochę i strzeliłem. Kapitan z resztą rzucilli się do budynku, oparli się o ścianę. Dwóch poszło na piętro. Kapitan wychylił się i strzelił. Nie trafił.
Podbiegłem do niego.
-Pilnuj drugiej strony!
Rzuciłem się do drugiego załomu. Jeden już wybiegał, strzeliłem mu w brzuch. Padł, jeszcze żywy. Dobiłem go uderzeniem kolbą w twarz. Cofnąłem się.
Ktoś wrzasnął. Kapitan oberwał w nogę, chyba nawet w tętnicę.
-Kapitanie?
-Dam se radę- Usiadł, przechylił się i strzelił. Krzyk.
Kapitan wyciągnął z kieszenie małą apteczkę. Otworzył, ale opaski uciskowej tam nie było.
-Jassny szlag... Masz?
Rzuciłem mu swoją apteczkę i spojrzałem, czy nikt nie idzie z drugiej strony. Strzały ustały. Chłopaki z piętra wybili wrogich żołnierzy. Jeden z naszych zszedł na dół. Blady.
-Kapitanie, proszę uciekać. Idzie ich tu ze dwudziestu.
Kapitan też zbladł.
-Nigdzie nie idę.
Wróciłem się do żołnierza, który leżał przy domu. Miał karabin. Szybko go zabrałem, sprawdziłem stan amunicji.
Na piętrze rozległy się strzały. Kapitan wychylił się, cofnął, odetchnął głęboko, wychylił ponownie i zaczął strzelać.
Podbiegłem do niego. Na piętrze ktoś wrzasnął.
Ruszyłem do przeciwnego załomu, podbiegłem do rogu oddzielającego mnie od grupy wroga. Znów oceniłem sytuację przy pomocy noża.
Szyk bojowy, ubezpieczali się nawzajem. Strzelali w okno. Sam wystrzeliłem kilka serii w ich kierunku, schowałem się, przeładowałem.
Strzały sprzed frontu domu ucichły.
Wróciłem się. Kapitan nie żył, leżał przewrócony z rozwaloną głową.
Wyciągnąłem dwa podręczne granaty. Rzuciłem nimi w stronę wroga. Jeden odrzucili.
Dwa wybuchy, jeden tuż niedaleko mnie. Wyrzuciło mnie w powietrze, padłem, nic nie słysząc i krzycząc z powodu zranionej odłamkami nogi i zmiażdżonego chyba płuca. Doczołgałem się z trudem do rogu domu. Nie wiem jakim cudem załatwiłem trzech. W ogólnym zamieszaniu ustrzeliłem jeszcze dwóch. Zostało siedmiu. Powoli wracał mi słuch.
Jakiś bardziej zorientowany rzucił we mnie granatem. Padł za rogiem. Zdążyłem schować się do domku. Wstrząsneło ścianami, ale budynek nadal stał. Wyciągnąłem pistolet z kabury. Ostatni magazynek. Cofnąłem się do ściany, odsapnąłem.
Wpadło trzech. Głupcy, nie sprawdzili pomieszczenia. Strzeliłem pięć razy. Trzy ciała padły na ziemię. Chwyciłem karabin, ale nie miałem tam już pocisków. Koniec.
Wszedł jeden. Spojrzał na mnie. Zamknąłem oczy.
Strzał.
Ciało gruchnęło o podłogę. Otworzyłem oczy i zobaczyłem niedobitka z piętra. Z lufy jego karabinu wydobywała się strużka dymu. Uśmiechnął się do mnie.
-Blisko było, he?
-Dzięki. Masz jakiś niepotrzebny magazynek?
Poszperał chwilę i rzucił mi trochę amunicji.
Załadowałem pistolet.
Wpadło dwóch ostatnich. Jeden strzelił w żołnierza na piętrze, drugi trafł mnie w bark, chyba z nerwów nie wycelował porządnie. Wierzgnąłem i sam wycelowałem w dwójkę przeciwników, opróżniając magazynek. Zabici.
Trzymając się za rękę, poczłapałem w stronę, gdzie na początku bronił się kapitan. Powinien tam być medyk. Oby, inaczej w ciągu kilku minut się wykrwawię.
Wyszedłem. Już do mnie biegł, machając rękoma i krzycząc coś. Uśmiechnąłem się.
Strzał.
Ciemność.



-Jednego cholernego szkopa mniej - powiedział snajper, który dopiero co wdrapał się na najwyższe piętro kościoła, przeładował karabin i znów wycelował przez okno.

[Peace]

Przeczytałem, trochę na szybko.Niezłe niezłe - tylko szkoda że to już koniec Naprawdę ciekawe i dobrze napisane. Dobrze dobrany narrator w pierwszej osobie. Jedyne zastrzeżenia to to że gdzieniegdzie napisałbym inaczej ale to już było by się zbytnie czepianie się. Dobry temat, coś innego wreszcie. Napisz coś innego na ten styl, dłuższego No chyba że przedstawisz dalszą cześć tego opowieści ze strony widzianej przez aliantów

[Ezrile]

Powaliłeś mnie...znowu

[Gauri]

Napisałem przecie w podpisie - jednostrzałowiec. Jeden rozdział i podziękował.
Peace, napisz co dokładnie jest nie ten teges, wszak krytyka pożyteczna jest.
Dzięki Ezrile, podnosisz mnie na duchu

[Peace]

[cyronek24]

O, ładne opowiadanie. Nie wiedziałem że brałeś udział w wojnie, no szacun

[Peace]

[Kalia]

[cyronek24]

[Kalia]

cyronek, tak się składa, że z budowy zdania wynika właśnie raczej jakoby piach się odgrzebał

[Madrik]

Masa błędów gramatycznych. W rezultacie mamy obraz chaosu i nonsensu:

Cytat:

Kapitan w okopie wrzasnął i wybuchający niedaleko granat wstrząsnął jego schronem.

Kapitan musiał mieć niezły głosik, skoro od jego wrzasku wybuchają granaty

Cytat:

Zabili mojego przyjaciela od dziecka.

Długo go zabijali... oddziecka...

Cytat:

Wyszarpnąłem z kabury przy pasie pistolet i przez maleńki otwór wystawiłem lufę. Jeden wychylił się, by wyclować i chwilę później w huku wystrzału padł na ziemię. Drugiego nie było widać. Trudno. Raz się żyje.

Otwór się wychylił? I padł na ziemię w huku? Faktycznie, szkoda, że nie było drugiej dziury.

Cytat:

Po kilku minutach najbardziej wysunięty na przód żołnierz upadł na ziemię, chwycił się za brzuch, wierzgnął i zwymiotował.

Próbowłem to sobie wyobrazić... i Zawsze pękam ze śmiechu Widać znarowiony był.

Cytat:

Strzału ustały. Chłopaki z piętra wybili ich. Jeden zszedł na dół. Blady.

Te strzały na piętrze to widać niebezpieczne były... żeby tak je wybijać.

Cytat:

Wyrzuciło mnie w powietrze, padłem, nic nie słysząc i krzycząc z powodu zranionej stopy. Doczołgałem się do rogu domu. Załatwiłem trzech. W ogólnym zamieszaiu ustrzeliłem jeszcze dwóch. Zostało siedmiu. Powoli wracał mi słuch. Jakiś bardziej zorientowany rzucił do mnie granat. Padł za rogiem. Zdążyłem schować się do domku. Wstrząneło ścianami, ale budynek nadal stał. Wyciągnąłem pistolet z kabury. Ostatni magazynek. Cofnąłem się do ściany, odsapnąłem.

Jak to czytam, tomam przed oczami Wanię, co dwoma granatami człogi razganiał...
Zabili, go uciekł, znów go zabili, ale to nie ten, tylko tamten.

Cytat:

Jakiś bardziej zorientowany rzucił do mnie granat. Padł za rogiem.

Widać, rzucanie granatem jest szkodliwe. Dobrze, że człowiek taki uczynny - z wrogiem się granatem podzielił.
Jeśli już to "we mnie", a nie "do mnie".

Cytat:

Jeden strzelił w żołnierza na piętrze, drugi trafł mnie w bark, chyba z nerwów.

Taaak... nerwy potrafią czasem człowieka trafić...

Gramatyka na bakier. Znajomość pola walki - na bakier. Nie mniej - śmiesznie się czyta i jest zabawnie.

[Peace]

[Madrik]

Właśnie dlatego wymyślono gramatykę.

"Kapitan wrzasnął, gdy wybuchający obok granat wstrząsnął schronem"

"I" - sugeruje związek przyczynowoskutkowy, pomiędzy wrzaskiem Kapitana i wybuchem granatu. Przy czym, wrzask jest przyczyną, a wybuch skutkiem.
Np. "Pierdłem i spadł obrazek" Bo "Pierdłem, gdy spadł obrazek " już brzmi zupelnie inaczej.

[Peace]

[Madrik]

Właśnie dlatego dobrze jest dać tekst do przeczytania osobie postronnej lub zapomnienie o tekście i odkopanie go po jakimś czasie - wówczas można bardzie obiektywnie ocenić tekst.
Zawsze się wydaje przy pisaniu, że dobraliśmy najwłaściwsze słowa i tak będzie najlepiej.
To zapewne wynik emocji włożonych w proces twórczy.
Wyrobisz się.
Ale pamiętaj, żeby następnym razem doczytać trochę o temacie opowiadania. Bez znajomości zagadnienia trudno zachować klimat.
Np. to czołganie się, bywyjrzeć zza rogu. Żołnierze w takich przypadkach używają od wieków - lusterek, a w razie ich braku, dowolnej gładkiej powierzchni - np. ostrza bagnetu.
Wychylanie się zza rogu, to proszenie się o kulkę. Gdyby ktoś go w dodatku zauważył - bohater sam by się stał ofiarą zamachu. Nie mówiąc o tym, ile czasu trwa czołganie się do tyłu.
Jeżeli lubisz takie klimaty, warto dołączyć do jakiejś grupy ASG. Oni nie tylko ganiąją po lesie z replikami karabinów, ale w najdrobniejszych szczegółach odtwarzają taktyki i realia prawdziwej wojny. Są nawet grupy zajmujące się okresami historycznymi - bo taktyka się zmienia.
Warto też poczytać trochę wspomnień weteranów i opisów bitew. Takie rzezie jak np,. na "Szeregowcu R." czy "Wróg u bram" zdarzały się głównie w Holywood. Walki w miastach, to często strzelanie zza wegła do drugiego wegła i często nigdy nie widac było kogo się zabiło, albo kto nas zabił. Walki w okopach to przeważnie tygodnie nudy przerywane krótkimi okresami strzalania w dymie i kurzu.
Gieroje co skaczą przez wrogie barykady zawsze dostawali medale - pośmiertne.
Już nie mówię o efekcie jaki powinien wywołać wybuch granatu "tuż obok". Fala uderzeniowa ma zasięg dobrych 40m. Odłamki rażą nawet na 300m.
WIesz co się dzieje z ciałem człowieka, które "wybuch wyrzucił w górę"? Z reguły jest martwy nim spadnie na ziemię - efekt zmiażdzenia organów przez falę uderzeniową.
A jak nie jest martwy, to zginie jak walnie o ziemię. Jest to porównywalne do trafienia przez rozpędzony samochód.
Tylko na filmach bohaterowie wstają i otrzebują się po takim locie.