[KowalkiewiczLuk]

Polecam IceWinter Dale teraz jest w jakieś gazetce za 12.50. Dobra jest również świątynia pierwotnego zła ale w to jeszcze nie grałem !

[alistair80]

jak nie grałeś, to skąd wiesz, że jest dobra?

[McAbra]

Ja grałem w "Świątynię..." kilka lat temu i nawet mi się podobała, choć dość szybko się nudzi. Od dłuższej wypowiedzi się powstrzymam, bo fan FPS-ów i strategii nie jest najlepszym źródłem wiedzy o RPG-ach.

[Riki Bomori]

No to w sumie jak temat odzyl podrzuce 2 projekty zapowiedziane na przyszle lata. To co w tych tytulach jest zachecajacego, to powrot do owiewanych czcia gier/mechanik.

Project:Eternity (2014) - http://eternity.obsidian.net/pl/ gra silnikiem zblizona do Swiatyni/IWD/Baldura jednak na wlasnych mechanikach. Na pewno bedzie rozbudowana i to mi starcza za pilnowanie projektu.

Torment: Tides of Numenera (2015) - https://torment.inxile-entertainment.com/ Czyli proba powtorzenia sukcesu Planescape:Torment. O ile nie wiem nic odnosnie mechanik (Poza faktem, ze beda luzno bazowac na uniwersum Numenera), to wiem iz tworcy sprobuja uderzyc z problemem w ta sama tematyke co Torment, z glownym pytaniem na czele: "Ile jest warte jedno zycie?"

Edit: A z juz istniejacych obadajcie sobie NoX

[golonqa]

Sam nie grałem, bo chyba bym umarł przy przekopywaniu się przez te zapowiadane lawiny tekstów, no ale w teorii wydaje się całkiem miodną gierką:
http://www.gog.com/game/inquisitor
W skrócie:
3 klasy: Paladyn, Łotrzyk i Ksiądz (Kapłan), każdy posiadający osobną fabułę.
Jesteś tytułowym Inkwizytorem, co pozwala Ci na zabawę z żelaznymi dziewicami, jaraniami na stosie, i innymi cudami średniowiecznego chrześcijaństwa (chociaż pewnie, nie można zamykać niewiernych w stodołach i podpalać :C)
Wiadomo otwarty świat i ponad 200 broni, 80 czarów oraz 7 szkół magii, zakazanej jak i dozwolonej (czyli pewnie kropidło power )

[stachnie]

Mój prywatny ranking gier, które lubię i których nie lubię. Mam nadzieję, że nie zostanie to uznane za nekrofilię

Lubię:

1. Serię Elder Scrolls (grałem w Morrowind, Oblivion i Skyrim). Bardzo mi się podoba otwarty świat, rozbudowane zadania (wątek główny, po kilka gildii i organizacji z własnymi wątkami), ciekawe zadania poboczne. Zadania niekoniecznie typu "pójdź, wybij, zabierz, przynieś" - czasem trzeba np. coś wykraść lub podrzucić, przekraść się itd., wiele zadań można zrobić na więcej niż jeden sposób. Ciekawy system awansowania, oparty na zwiększaniu konkretnych umiejętności. Nieograniczona ilość przeciwników. W Oblivionie i Skyrim po określonym czasie na nowo jest generowana cała zawartośc lokacji (jaskiń, fortec itd.). Ciekawy system umiejętności, niekoniecznie bojowych (retoryka, przemiana, iluzja...). Najlepiej zbalansowany jest Skyrim, we wcześniejszych grach osiąganie maksimum umiejętności bywało dość nużące. Wielkim plusem jest swoboda doboru postaci: wybiera się rasę (we wcześniejszych częściach również specjalizację i znak zodiaku) co daje tylko pewne początkowe premie, ewentualnie też słabości, zaś późniejsza ścieżka rozwoju jest w zasadzie dowolna. Oczywiście rozwijają się tylko te umiejętności, których się używa (ewentualnie szkoli u trenerów). Dobrze rozwiązany system szybkiej podróży (w Morrowind różne systemy teleportów lub podróży lądem albo wodą, w Oblivionie i Skyrim możliwość szybkiego przeniesienia się do dowolnej znanej lokacji).

2. Gothic, Gothic II i III. Może mniej ciekawych zadań, ale niezły system umiejętności i rozbudowany system walki (nie polegający na mechanicznym wciskaniu jednego klawisza). Najbardziej odpowiada mi Gothic III z jego najbardziej otwartym światem i największą swobodą rozwoju bohatera (w pozostałych częściach, zwłaszcza Gothic II, punkty nauki były zbyt cenne żeby je marnować na umiejętności lub statystyki niezwiązane z główną ścieżką rozwoju bohatera). W miarę fukcjonalny system teleportów. Minusem jest poważne ograniczenie ilości punktów doświadczenia, które można zdobyć - nie da się zrobić superbohatera. Niestety, brak możliwości wyboru postaci.

3. Sacred, Sacred 2. Plusem jest możliwość wyboru postaci, choć dużo mniejsza niż w TES: jak już się wybierze postać to tylko niektóre ścieżki rozwoju mają sens. Inne plusy: nieograniczone XP (choć nabijanie poziomów zwłaszcza w Sacred 1 bywa nużące), rozbudowane zadania (zwłaszcza w Sacred 2), otwarty świat i związana z tym swoboda w kierowaniu bohaterem. Nieźle rozwiązana kwestia teleportów, zwłaszcza w Sacred 2. Minusy: konieczność przejścia całej gry dla odblokowania nowego poziomu trudności, w Sacred 2 brak możliwości zapisu gry w danym momencie (start zawsze w pobliżu ostatnio odwiedzonego obelisku).

4. Mogę polubić Risen i Risen 2: jeszcze nie grałem, ale podobno system gry zbliżony do Gothic (zwłaszcza Gothic 2).


Nie lubię:

1. Gier, w których gra się całą drużyną - z tego powodu odpada np. Baldur's Gate (skądinąd ciekawie pomyślana, trochę grałem w BG 2).

2. Titan Quest: niby podobna do Sacred (zwłaszcza 2), ale dość nudne i mało rozbudowane zadania, świat nie jest otwarty: konieczność otwierania kolejnych lokacji... i nie ma sensu wracać do dużo wcześniejszych ze względu na słabych przeciwników oraz kiepskie łupy.

3. Następcy Gothic 3: Gothic 3 Zmierzch Bogów (powinno być: bugów; bug buga bugiem pogania) i zwłaszcza Arcania: a Gothic Tale (odblokowywanie lokacji, słabe zadania, nudni przeciwnicy: zaczyna się od rachitycznych goblinów, ścierwojadów i os a kończy na superduperprzypakowanych goblinach, ścierwojadach i osach; czasem przypałęta się jakiś cieniostwór lub troll). Upadek Setariff już sobie darowałem.

4. Fable: dość oryginalny system rozwoju postaci, ale zadania i przeciwnicy dość monotonni. I też trzeba odblokowywać lokacje.


S.