[Yassamet]

Cóż, postanowiłam nie być gorsza i napisać(już drugie w sumie, ale pierwsze w Ancarii) opowiadanie. Dopiero jezaczęłam i dodawać będę nieregularnie, ale bądźcie cierpliwi

Prolog:

Wzniósł oczy ku niebu. Ganur, ciepły księżyc, osiągnął zenit. Było południe. Wioska pozostała daleko w tyle, a on przyszedł nad jezioro. Mętna, pojaśniała od blasku Ganura woda cienia delikatnie falowała. Rośli rosły znacznie wyżej od niego, zaś potem wypuszczały liany ku skale.
Uśmiechnął się przechodząc obok jaszczurkowatego zwierzątka zjadającego jedną z nich.
Doszedł do dziwnego miejsca/. Tutaj była góra, a teraz ujrzał skalne rumowisko. Zauważył oszlifowany kamień i podniósł go. Zobaczył swoją białą, odbijającą światło, pociągłą twarz, wyłupiaste czerwone oczy, dwie dziurki zamiast nosa, wąskie usta i uszy zwinięte w rolki. Poprawił czarną, szpiczastą czapkę z czerwonym kryształem i brunatną tunikę.
- Masz dziesięć lat – mówił do odbicia – A wyglądasz i myślisz już jak dorosły Sajsun.
„Kto właściwie tak nazwał naszą rasę?” Przeleciało mu przez głowę. Rzucił kamyczek da siebie i ruszył wgłąb zawaliska.
Przed nim wznosił się majestatyczny kamienny łuk na nieznanym mu podłożu. W nim widać było zieloną krainę. Rośliny przy ziemi były brązowe, a na górze ciemnozielone. Do tego wydawała się tak jasna i tak ciepła… Nie mógł się oprzeć. Rozpędził się i wskoczył…

Rozdział 1:

Obudził się na czymś miękkim. Wyglądało to jak długi mech. Wokół było tak ciepło… Spróbował się podnieść, lecz zalała go fala bólu głowy. Nagle się ściemniło. Z wielkim trudem udało mu się usiąść i spojrzeć na osobę przed nim. To była dziewczyna. Była jego wzrostu, lecz miała kremową skórę, ukryte błękitne oczy, mniej pociągłą twarz, nos, czerwone usta i… coś na głowie. Nie czapkę ani nic. Wyglądało to jakby… nitki jej z głowy wyrastały. Jej sukienka była żółta. Kimkolwiek była, uśmiechnęła się i podała mu jego czapkę, którą włożył bez wahania.
- Kim jesteś? – Spytała nieznajoma – Ja mam na imię Anika.
- Kim… jestem? – Zastanowił się chłopak – Ja… ja nie wiem, kim jestem… Ja… nic nie wiem… Nic nie pamiętam! – Ukrył twarz w dłoniach, lecz poczuł przyjacielskie klepanie na ramieniu.
Podniósł oczy na dziewczynę.
- Każdy coś wie. Ty wiesz, że ja nazywam się Anika – roześmiała się na chwilę, lecz zaraz spoważniała – Nie wyglądasz dobrze. Chodź, zaprowadzę cię do mojego domciu!
Pomogła mu wstać, a potem utrzymać równowagę na czymś innym niż skała. Oboje ruszyli.
Domek dziewczynki stał na uboczu, a ona wprowadziła go przez tylne drzwi.
- Maaaamoooo… - zawołała – Przyprowadziłam kolegęęęę… - westchnęła i zwróciła się do niego – Zaczekaj chwilę, zaraz wracam.
Jak mniemał, była to kuchnia, gdyż na środku stał stół, a w jednej ze ścian zostało wbudowane palenisko z gankiem. Podłoga była wyłożona czymś brązowym, prawdopodobnie efektem pochodnym tych dużych roślin. Ściany były białe… W tej chwili wróciła Anika.
- Mama zajęta, kazała mi podać zupkę. Chyba jesteś głodny?
Położył bladą dłoń na brzuchu, który był pusty, i energicznie potaknął. Głowa już go przestała boleć, jednak dalej jego pamięć była jakby za mgłą.
Dziewczyna wyciągnęła dwie miski z tworzywa, którego on nie znał oraz dwie łyżki, prawdopodobnie również pochodne z tej rośliny. Gestem zaproponowała mu, żeby usiadł, co też wykonał, a sama zajęła się nalewaniem tego czegoś, co było w garnku. Chciał sobie przypomnieć, co jadł u siebie w domu i jak wyglądał jego dom, ale z marnym skutkiem.
Anika postawiła przed nim miskę wypełnioną czymś płynnym, w którym coś pływało. Obrócił się do dziewczyny, która nalewała swoja porcję i powtarzała sobie po cichu „Jarzyniówka, jarzyniówka, lepsza nawet niźli dniówka”. Spojrzał na substancję przed nim, powąchał, wziął łyżkę i posmakował… Dobre. Anika usiadła i bez zastanowienia zaczęła jeść, więc i on się za to zabrał.
Dopiero teraz zrozumiał, jak był głodny. Zjadł całą porcję i grzecznie podziękował, choć nie odmówiłby dokładki.
- Więc mówisz… - zaczęła dziewczyna – że nic nie pamiętasz?
Smętnie tylko pokiwał głową
- Nikt nie może być bez imienia. Nazwę cię… Den. Ładnie?
Uśmiechnął się, słysząc swoje nowe imię i potaknął.
- A chcesz zobaczyć miasto?
- Oczywiście!
Wyszli frontowymi drzwiami, zaś na dróżce nie było nikogo. Podeszli trochę, nim minęli dalsze budynki i znak „Witamy w Silver Creek”. Przechodnie, kiedy zauważali Dena, przechodzili pośpiesznie na drugą stronę ścieżki i pośpiesznie coś szeptali.
Wyszli na pewien placyk, gdzie było więcej osób z kremowej rasy. Anika podeszła do grupki rówieśników i chłopak już miał do niej dołączyć, kiedy pewna kobieta złapała go za ramię i szarpnęła do góry tak mocno, że o mało nie zgubił czapki.
- Patrzcie! – Zawołała, a wszyscy zwrócili się w jej kierunku – A cóż to jest?! Czy ktoś ze zgromadzonych widział tutaj kiedy takie dziwo? – Cisza – Nikt! Bo to jest demon!
Inni zaczęli krzyczeć obelgi tak głośno, że Den zaczął się szamotać i wyrywać ze strachu. Naprzeciw kobiecie wyszła Anika.
-Ale on nic nie zrobił! Pojawił się tutaj! Może to nowy gatunek?
Kobieta i ją podniosła
- A to dziecko broni tego nieświętego! To czarownica! Spalić oboje!
Tłum jednogłośnie zaczął skandować wyraz „spalić”, kiedy jeden ze znajomych niebieskookiej dziewczyny rzucił się babie na plecy i odciągnął ją, a inna dziewczyna w białej sukni i chłopak w niebieskim wdzianku wyciągnęli pojmanych. Chwilę później cała piątka uciekała, a tłum dorosłych ich gonił. Dzieci uciekły do lasu, ciemnego, pełnego tych dziwnych roślin, zostawiając tłum na wejściu. Dało się słyszeć „zostawcie ich”, czy „Orkowie się nimi zajmą”.
- Właźcie na drzewa! – Rozkazał chłopak ubrany na zielono z czarnym czymś na głowie.
A więc to były drzewa. Anika ze swoją koleżanką pomogły Denowi się na nie wdrapać.
- Spać – jęknął blady
- To śpij – odparła ta w białej sukience – Wszyscy śpijcie, ale niech jedna osoba zawsze trzyma wartę. Ja pierwsza.
- Ale… - odezwała się Ani – Nie budźcie Dena. Miał ciężki dzień.

[Madrik]

Zapowiada się ciekawie. Czekamy na dalszy ciąg.

[Yassamet]

Rozdział 2:

Obudził się na twardym konarze skąpanym w promieniach porannego słońca. I choć wszystkie części ciała go bolały to on czuł się wypoczęty i szczęśliwy. Spojrzał w dół i stwierdził, że widzi pod drzewem czapkę, lecz dopiero po dłuższej chwili zorientował się, że należy ona do niego. Zeskoczył z gałęzi i spodziewał się stanąć miękko, a tymczasem impet lotu z dwumetrowej wysokości kazał jego kolanom ugiąć się, a on sam się przewrócił. Den podniósł się natychmiast, zabrał swoją własność i omiótł spojrzeniem krajobraz lasu w świetle poranka.
Zlustrował sytuację na ich miejscu: dziewczyna w czarnych włosach zasnęła na warcie, pozostali również wypoczywali. Sprawdził swój ekwipunek przy pasie pod tuniką: proca, sztylet, krzesiwo i kilka monet, których pochodzenie było kolejną rzeczą zasłoniętą przez mgłę amnezji. Zebrał kilka kamieni z ziemi i wyjął procę. Co mógł upolować? Usłyszał szelest. Obrócił się, by ujrzeć małe, futrzaste zwierzę o długich uszach jedzące trawę. Naciągnął pocisk i strzelił. Trafił perfekcyjnie, zwierzątko padło. Podszedł i pogłaskał je, i zrobiło mu się trochę smutno, że musiał je zabić. Lecz nie miał wyboru i zabrał się za patroszenie.

Obudził się ten chłopak, który wcześniej im przewodził. Den właśnie wyjmował ostatnie flaczki, pozostawiając jedynie surowe mięsko i właśnie zastanawiał się nad możliwością rozpalenia ognia. Nieznajomy zsunął się po pniu i podszedł do Dena.
- Przepraszam, że się wcześniej nie przedstawiłem. Mm na imię Akor. A ty?
- Den. – Odparł lekko uprzejmym tonem.
- Fajnie! – Chłopak zadowolony wyciągnął rękę, lecz jego rozmówca pokazał mu tylko mokre, zakrwawione dłonie, więc chłopak ograniczył się do skinięcia głową. – Co upolowałeś?
W odpowiedzi Den podniósł za uszy głowę zwierzęcia, z której sterczały żyły, tętnice i nerwy oraz fragment kręgosłupa. Akor jednak odwrócił się ze wstrętem na ten widok.
- Choć zając jest piękny – zaczął kremowo skóry – To jednak sama głowa jest wstrętna.
Den uśmiechnął się i odłożył element ciała chwilę temu jeszcze żyjącej istoty.
- Co się pali? – Spytał wprost
Akor rozłożył ręce.
-Wszystko dookoła! Pozwól mi zorganizować ognisko.
Wyrwał dosyć spory kłąb trawy w jednym miejscu, pozostawiając gołą ziemię. Zebrał kamienie u ułożył krąg, jakby szykował zaklęcie. Następnie wszedł na jedno z mniejszych drzew i pozrywał mniejsze gałązki. Zrzucił je na dół, a tam poukładał je w stos właśnie w tym kręgu. Skinął na Dena i ten za pomocą krzesiwa i kamienia rozpalił ognisko.

Zapach pieczonego mięsa wyrwał dziewczyny ze snu. Anika ziewnęła i zeszła po pniu, tak samo jej koleżanka i obydwie podeszły do prowizorycznego rożna obsługiwanego przez Akora. Dziewczyna o czarnych włosach nieśmiało podeszła do bladego chłopca i wyciągnęła rękę
- Safija. A ty jesteś Den?
Uśmiechnął się i wyciągnął już czystą rękę, by uścisnąć dłoń dziewczyny.
-Wszyscy mnie tak nazywają.
- To znaczy, że to nie twoje imię? – Safija zdziwiła się
Den westchnął
- Ja nic nie pamiętam.
Dziewczyna uniosła brwi.
- Przykro mi – powiedział Akor z nutą smutku, patrząc się na nich.
Blady na przekór wszystkiemu rozpromienił się.
- Staram się – powiedział - uczyć tego, co mnie otacza, zamiast się użalać.
- Może – wtrąciła Anika – jest sposób, żeby ci przywrócić pamięć?
- To znaczy? – Spytał Akor
- Wiecie, że mój tata jest podróżnikiem. – Ciągnęła Anika – Opowiadał mi kiedyś, że w okolicach Drakenden jest stary smok, który szkoli ludzi na rycerzy. Jeśli smoki naprawdę żyją milion lat, to on może coś wiedzieć na twój temat…
- Drakenden? – Zamyśliła się Safija – Przecież to ziemie ciemności! I to jest niedaleko Zhugar-Nar!
- Nie musimy iść przez Zhugar-Nar. – Odparowała Anika – Pod Hedgenton jest jaskinia, która nas wytransportuje pod Drakenden.
- W porządku, a jak chcesz się tam dostać? – Spytał Akor rozdając każdemu porcje – Rzeka Tradekole skutecznie uniemożliwia przejście.
- Pod Bravesbury jest most… - rzuciła wolno Safija
Anika potaknęła, lecz zaraz zesztywniała. W oddali słychać było, jak dzwoni metal, a dźwięk narastał. Den jednak nie okazywał strachu, lecz zaciekawiło go to.
Z pomiędzy drzew wyszedł zielony stwór z lichym pancerzem na korpusie i w czymś na kształt majtek. Z ust sterczały mu kły, a jego żółte ślepia spoglądały na każdego nienawistnym spojrzeniem.
- Ork! – Krzyknął Akor i czym prędzej wskoczył na ich gałąź, a w jego ślady poszły dziewczyny.
Den jednak przyglądał się z zaciekawieniem przybyszowi. Ten jednak wziął ogromny topór, który był zamocowany na plecach, co się bardzo blademu nie spodobało.
„Wstań” coś mu podpowiedziało. Poszedł za głosem ze środka i podniósł się. „Obejrzyj go dokładnie. Tak, niech jego obraz wypełni twój umysł. Teraz sięgnij w głąb siebie i niech ten obraz stanie się rzeczywistością.” Ork właśnie chciał się zamachnąć, kiedy Den rozbłysnął jasnym światłem, stał się białą postacią. Urósł, rozszerzył się… Wreszcie światło zgasło i stał się identyczny, jak stojący naprzeciwko ork. Przybyły zamarł w przerażeniu na ten widok, zostawiając topór w górze. Den wziął za rękojeść broni przeciwnika i wyszarpnął ją z dłoni zielonej istoty. Następnie sam się zamachnął i wydał z siebie ryk wściekłości. Przeciwnik krzyknął z przerażenia i rzucił się do ucieczki, potykając się o korzenie, aż pył wzbił się w powietrze.
Chłopak odrzucił topór i tym samym sposobem powrócił do swojej naturalnej postaci. Pozostali, powoli schodzili z drzewa.
- Jak? – Zdołała wyksztusić z siebie Anika
- Ja… Nie wiem. To głos.. On mi podpowiadał, co robić… - Den pokręcił bezradnie głową.
Akor klasnął w dłonie.
- Chyba musimy iść od razu. Chodźcie!

--------------------------
Przepraszam, że tak długo, ale nie miałam czasu spisywać z zeszytu. Acha, szukam redaktora, ale niech to nie będzie osoba zamieszana już w forum.

[Ezrile]

Proszę, proszę...kolejna utalentowana duszyczka . Fajnie się czyta, czekam na ciąg dalszy ( a Safija-kojarzy mi się z NwN2 )

[Yassamet]

Rozdział 3:

Przez Silver Creek przechodziło się łatwo, lecz za miastem tu i ówdzie przebiegały grupki goblinów, dlatego Den musiał znów przemienić się w zapamiętanego orka i cały czas trzymać jego formę. Kilka z małych, żółtawych stworzonek podeszło bliżej, lecz jedno zimne spojrzenie orczych żółtych ślepi je odgoniło.
Za mostem było zdecydowanie mniejsze niebezpieczeństwo, więc zmęczony chłopak mógł powrócić do swojej naturalnej formy, choć musiał po tym poprosić o pięć minut przerwy.
- I co dalej? – Safija zwróciła się do Aniki, siedząc pod rozłożystym drzewem z zielonymi kłującymi kulkami, w których znajdowały się takie brązowe.
- Wyjdziemy z lasu i pójdziemy na zamek Braverkok. Nie znam innej drogi.
- Toć to szmat drogi! – Zaprotestował Akor
- Może nie? – Den zwrócił uwagę na jaszczury. Odpoczął trochę i miał na tyle sił, żeby znów trochę się zmienić. Rozbłysnął, lecz tym razem opadł na czworaka, wydłużył się i urósł niesamowicie.
Zmienił się w wielkiego zielonego gada o podłużnym pysku i czterech krótkich ptakopodobnych łapach, długim ogonie i dwóch skrzydłach. Cały był pokryty łuskami. Szyję też miał niezwykle krótką, a sam był niezwykle lichej budowy. Poruszał się na wszystkich czterech łapach, prawie szorując przy tym brzuchem po ziemi. Nie był smokiem, bardziej przypominał przerośniętą jaszczurkę.
Anika uśmiechnęła się dziecinnie i wskoczyła mu na grzbiet, a w jej ślady poszli inni.
Den metodą podpatrzoną u ptaków wzbił się w powietrze i zatoczył koło. Potem zawisł i odwrócił łeb tak, by chociaż jedno oko spoglądało na przewodniczkę. Ona pokazała mu kierunek wschodni, gdzie się skierował.
Po chwili ujrzeli wspaniałe Hedgenton. Miasto to było położone nad strumieniem Welao-ri, przez który prowadziły mosty. W części północnej była dzielnica mieszkaniowa, w której znajdowały się wszelakie chaty oraz pałac burmistrza. Część południowa została przerobiona na jeden wielki bazar nazwany „dzielnicą kupiecką”.
Den wylądował na południe od miasta i natychmiast wrócił do swojej naturalnej postaci.
- Dajcie mi się teraz zastanowić... – Anika rozejrzała się po okolicy, zaś blady chłopak na jej słowa posłużnie usiadł – Wydaje mi się, że jesteśmy niedaleko tej jaskini, być może nieco bliżej miasta, niż powinniśmy. Może chodźmy pod góry, żebym miała łatwiejsze zadanie.
Zmiennokształtny skrzywił się, lecz z trudem wstał i ruszył za kolegami.
Po chwili byli już pod pasmem górskim. Anika dała znak i wszyscy ruszyli za nią, lecz po kilku krokach przed nimi świsnęła strzała. Z prawej strony nadbiegała do nich trójka Mrocznych Elfów, każdy o szarej cerze, czarnych włosach i czerwonych oczach. Mieli też szpiczaste uszy, lecz bardziej przypominały one te od kolegów Dena, niż jego samego.
Wśród „gości” byli dwaj mężczyźni: łucznik i wojownik ostrzy, oraz kobieta mag.
- No i – Odezwał się łucznik – co my tu mamy? Trójka małych ludzkich dzieci i... Co?
Kobieta podeszła do chłopca o bladej cerze. Pozostali odsunęli się od niej w przestrachu, kiedy ona zmierzyła ich kolegę zimnym wzrokiem. Ten jednak tylko przechylił głowę i uśmiechnął się delikatnie.
- To – Wskazała na Dena – jest zdobycz dla przywódcy.
Jej sprzymierzeńcy roześmiali się złowieszczo.
- Związać ich. – Rozkazała – Zabieramy ich do Zhugar-Nar.

---------------------------------
Teraz nie wiem, jak mi to będzie wchodzić, bo w końcu zaczynam nową szkołę. Ale obiecuję, że nie porzucę tego opowiadania.

[Kalia]

Opowiadanie dość nietypowe - trójka dzieci wybiera się w towarzystwie małego demona na bagna... Samo w sobie ciekawe, choć mało realne Zazwyczaj ludzie żyjący w świecie, gdzie istnieje magia, zachowaują się i wychowują dzieci nieco ostrożniej. No i na pewno nie łażą ot tak na mokradła i tereny pobliskie, zwłaszcza zamieszkałe przez Mroczne Elfy

Najfajniejsze z tego wszystkiego jest chyba odkrywanie 'nowego świata' przez Dena i jego zmiennokształtność

[Yassamet]

Rozdział 4

Wędrowali przez jakieś trzy godziny, choć każdemu wydawało się, że to wieczność. Słońce zachowało, a porywacze w końcu postanowili zrobić przerwę. Dzieci z westchnieniem ulgi usiadły pod drzewem, ale Den nie zwrócił na nich uwagi i padł jak długi na środku obozowiska, od razu zasypiając.

„Ale ciemno” myślał „Mam zamknięte oczy, ale widzę przez powieki światełka, być może to te elfy rozpaliły ogniska. Czy wszyscy myślą, że śpię? Chyba tak, zwłaszcza, że któryś z nich przeciągnął mnie w inne miejsce. Chyba im przeszkadzałem. Oj, zdziwicie się jeszcze…”
Otworzył jedno oko i sprawdził sytuację. Jego koledzy siedzieli pod drzewkiem i wpatrywali się w ziemię, a Mroczne Elfy rozmawiali między sobą. Przypomniał sobie małe, zielonkawe, podłużne zwierzątko, które napotkał w czasie podróży. Musiał się postarać, żeby szybko się przemienić i nie za mocno rozbłysnąć, ale udało mu się. Chwilę potem więzy nie stanowiły dla niego żadnego problemu. Wił się, lecz wyszedł, a właściwie wypełzł ze sznurów. Trawa była dla niego bardzo wysoka, sunął teraz praktycznie na ślepo, lecz obrał dobry kierunek i po chwili wlazł na gałąź, pod którą siedzieli jego przyjaciele.
Akurat łucznik odwrócił głowę i krzyknął
- Gdzie ten… - drugi elf był w szoku, by dokończyć.
Czarodziejka rozglądała się po okolicy, wydając z siebie potok przekleństw we wszystkich językach, jakie Den kiedykolwiek słyszał.
- No co wy oczami świecicie?! Szukać go!
Dwójka popleczników rozbiegła się po lesie, a tamta usiadła podtrzymując rękoma głowę.
„Inteligentny wąż” odwrócił spojrzenie w kierunku lasu. Wybrał zwierzę, które ujrzał i zszedł po cichu z drzewa.
Przemienił się w wielkie futrzaste stworzenie, brunatne, o czarnych oczach i wielkich szponach.
- Jaki wielki misio! – Krzyknęła Safija
Den stanął na tylnych łapach i wydał z siebie straszliwy ryk. Drovka poczęła gestykulować, magiczne pole wezbrało się wokół nich, lecz on poczuł w sobie zew i ruszył z całym impetem na czarodziejkę. Nim ona ukończyła zaklęcie, miś wgryzł się w jej szyję. Trysnęła krew, całe pole magiczne opadło. Chwilę potem „wielki miś” stał w kałuży krwi, ciało elfki leżało tuż obok, lecz jej głowa trochę dalej.
Den wyszedł z czerwonej mazi, otrzepał się i wrócił do swojej naturalnej postaci. Rozwiązał przyjaciół i pokierował ich wgłąb lasu.

[Madrik]

Cytat:

Den wyszedł z czerwonej mazi, otrzepał się i wrócił do swojej naturalnej postaci. Rozwiązał przyjaciół i pokierował ich wgłąb lasu.

Otrzepał się? Z mazi? ... Trochę to nie fortunne.

[Kalia]

[Claiho]

No to bierzemy tekst w imadło i jedziemy...

[Claiho]

[Kalia]

[Claiho]

[Rurabomber]

[Claiho]