[Granv]

to jest taka jakby krotka historyjka... np... ee...
Był sobie raz kat z warszawy,
co kwiatki ścinał dla wprawy,
radziła mu żona tym faktem zmartwiona,
ty lepiej napij się kawy.

[Frogop12]

hehe bardzo ładne wierszyki ja bym też coś ułożył ale jakoś nie wychodzi mi to zbytnio

[Ezrile]

To już nie będzie wesolutkie, ale myślę, że się wam spodoba.

Nocą, kiedy spać nie mogę,
z mą wyobraźnią wyruszam w drogę.
Trudnych zagadek moc rozwiązuję
z eterycznymi istotami podróżuję.
A gdy nie widać już słońca głowy
wtedy z driadami ruszam na łowy.
Czasem gdy pełnia i skowyt słychać
przed nocną łowczynią lepiej umykać.
Marzenia, choć piękne, kiedyś zgasnąć muszą
lecz masę znam ludzi, którzy też tak ruszą...

[Kowalka_umysłów]

Raz Kowalka szła dróżką, lasem,
chciała do miasta dojść przed popasem.
Ciężki młot z sobą tarabaniła,
po drodze orków paru nim zbiła.
Nagle poczuła swąd kiełbasek,
śliny jej pociekło aż po pasek.
Biegiem ruszyła aż do ogniska,
patrzy - to pieczeń brazylijska!
Rzuca się jak zwierze, połyka kiełbaskę,
podnosi i widzi... co? gołą laskę!
Brzydką i grubą, wygląda jak poczwara,
warczy na biedną Kowalcię - wara!
Ta zrywa się do biegu z kawałkiem mięsiwa,
i to takim dużym że się na boki kiwa!
Poczwara rozwścieczona rzuca się z łapami,
ale Kowalkę dogonić można tylko czarami!

[Madrik]

[Kowalka_umysłów]

Nie głodna, a żarłoczna

[Madrik]

Bieżył, ścieżką bard w kubraczku
Miał gitarę w swoim saczku
Zawiadiacko włożył czapkę
W ręku z serem miał kanapkę
Patrzy, idzie drogą dziewczę płoche
W koło macha wielkim młotem
Wzrok jej dziki, wręcz szalony
Chociaż zjadła kiełbas tony
Zerka wściekle na kanapkę
Młot ujmuje w piękną łapkę
Bard nie w ciemię przecież bity
Umie w łaski wejść kobity
Nim szalona broń bojowa
Nie da mu dziś dojść słowa
Oddał swoją kanapeczkę
I słoniny dodał beczkę
Wdzięczna mu dziewczyna miła
Wcale za to go nie zbiła
Zjadła jeszcze baleronik
I Snickersa mały batonik
Wdzięcznie mu podziękowała
Picia szukać pobieżała.