[Alcalata]

RADA TRZECH

*Rok 1217, cztery lata po wielkiej wojnie. Królestwo ludzi zostało podzielone. Elfy nie wychylały nosa zza bezpiecznego lasu. Krasnoludy drążyły tunele, w poszukiwaniu bogactw. Orkowie tworzyli własne państwo.
W owym czasie w Zamku Mystydle zebrało się trzech radnych. Ubiór ich nie różnił się od innych braci, lecz to co się pod nim kryło, wyróżniało ich najbardziej spośród wszystkich istot w całej Ancarii. Zamek nie był pilnie strzeżony, bowiem nie posiadał nawet murów. Domy magów nie przypominały tych każdemu znanych. Bogato zdobione, mieniły się różnymi kolorami. Na środku warowni stał duży budynek, w nim gromadzili się owi radni.*
-Bracia, zebraliśmy się tu, aby zadecydować o losie Ilis. *Rzekł mag, ubrany w złotą szatę, która mieniła się błękitem.*
-Cóż konkretnie chciałbyś przedyskutować? Czy chcesz, aby podjęła trening u nas, czy zostawimy ją z matką? *Ozwał się krasnolud, paląc fajkę i drapiąc się po głowie.*
-Krasnoludy... zawsze postawicie sprawę jasno... Tak! Własnie o tym mówię, co ty o tym sądzisz Nizz? *Spytał mag mrocznego elfa, którego najwyraźniej nie interesował temat rozmowy.*
-Czy wszystkie mroczne elfy są takimi bezczelnymi ignorantami?! *Oburzył się krasnolud i uderzył pięścią w stół, przy którym obradowali.*
-Jeżeli chcecie znać moje zdanie na tem temat... no dobrze. Ilis jest wprawna wojowniczką, ale nie możemy jej narzucać walki, czy magii - ona sama musi odkryć swój prawdziwy talent. *Powiedział siląc się, aby jego ton nie przypominał sarkazmu.*
-Sprzeciw! Jej matka WYRAŹNIE powiedziała, że to my mamy zadecydować. *Dodał krasnolud.*
-Tak więc głosy, kto za a kto przeciw. Jest nas trzech, więc ta ''wielka rada'' nie będzie trwała zbyt długo. *Stwierdził mag i ciągnął dalej.* Zastanawiam się tylko, co z innymi rasami.
-Ja jestem za daniem jej wolnego wyboru, to jeszcze dziecko! W wieku 16 lat chcecie ją pozbawić własnej woli, aby przez całe życie nie miała swojego zdania? *Rzekł elf, sam dziwiąc się, że jest tak opiekuńczy.*
*Na twarzy krasnoluda malowało się ździwienie.*
-Od kiedy to mroczne elfy mają jakikolwiek wybór?
-A co ci do tego, niedorostku? *Burknął elf.*
*Krasnolud gwałtownie wstał.*
-Spokój! *Krzyknął mag.*
-Jeszcze jednen taki wyskok i wracam do kopalni! *Obraził się mały towarzysz.*
*Do stołu, przy którym siedzieli dwóch goblinów przyniosło tace z jedzeniem. Rozdali siedzącym to co na nich było i oddalili się. Atmosfera rozluźniła się, każdemu poprawił się humor.*
-Tak, więc przegłosowane. Oddaje swój głos na to, aby Ilis sama podjęła wybór. *Rzekł mag.*
*Wszyscy zgodzili się jednogłośnie. Wstali od stołu i podali sobie ręce na pożegnanie.*
-Obyśmy się jeszcze zobaczyli. *Powiedział krasnolud do towarzyszy.*

SMAK KRWI

*Padał śnieg. Na dworze stała kobieta z złotymi włosami i wpatrywała się w ślady na śniegu. Była młoda, jej delikatna cera na to wskazywała. U pasa zwisał miecz, na plecach coś co przypominało skrzydła. Wydawało się, że nie czuje otaczającego ją chłodu. Nie miała źrenic, całkiem białe oczy, tak przenikliwe, tak mądre, jakby wszystko wiedziały. Pochyliła się nad owym śladem i dotknęła go w celu sprawdzenia, czy jest ciepły. Wstała i pochwyciła sztylet zaczepiony przy nagolennikach.
Ruszyła skradając się, najwyraźniej nie chciała być usłyszana. Weszła w małą polankę obsypaną śniegiem, wszędzie rosły iglaste drzewa pokryte bielą. Na środku owej łączki stał wilk sporzywajacy martwe ciało konia. Zarumienione od mrozu policzki kobiety pokryły się łzami. Podniosła ręce do góry i wtem jej ostrze zaczęło się jarzyć błękitem. Emocje wzięły górę nad czynami. Rzuciła się w rozpaczy na wilka.
Morderca odwrócił się do niej gwałtownie. Dziewczyna zatrzymała się, patrzyli sobie w oczy... Wilk warczał i szczekał. Kobieta stała niewzruszona, spoglądajac jedynie w jego ślepia. To stało się w przeciągu sekundy.
Bestia rzuciła się na nią. W następnej chwili kobieta leżała, na twarzy czuła coś lepkiego i ciepłego. Musiała mocno krwawić, otworzyła oczy, dotknęła głowy i zobaczyła czerwoną krew. Wilk leżał na jej nogach przygniatając ją, był martwy, sztylet tkwił w jego szyji.
Panika targnęła dziewczyną. Próbowała podnieść wilka, lecz ten nienaruszony. Bestia była wiela, miała z 120 cm wzrostu w kłębie. Pochwyciła miecz, który wisiał jej u pasa i wbiła w wilka, odcinając jego głowę.
Morze krwi wylało się z niego, głowa która ważyła chyba najwięcej leżała zdala od ciała. Kobieta wyczołgała się spod niego i ruszyła w stronę konia. Ten leżał martwy. Znów poczęła płakać. Upadła na kolana i zakryła twarz rękoma. Łzy zmyły krew. Zobaczyła, że nie ma żadnej rany... Więc to była krew wilka. Wstała i otarła rękawem twarz. Wyciągnęła sztyley z wilka, otarła o kawałek materiału, pozbywając się krwi i schowała go na swoje miejsce, z miecze zrobiła to samo.
Wyszła z polanki, na której to wszystko się wydarzyło. Szła w drogę powrotną przez zaśnieżone pustkowa doliny Icreek, mijając góry i ruiny po dawnym imperium jej sióstr. Marzła niesamowicie, ale złość rozpalała ją od środka, pozwalając przetrwać. Doszła do wielkiej bramy z mostem. Owe wrota były otwarte od wieków, w końcu nikt tu niczego nie ruszał. Weszła przez nie. Za nimi stał pomnik serafii, spojrzała na niego i oddała mu chołd kłaniając się. Szła dalej do wielkiego budynku - klasztoru Serafii. Po przejściu przez krętą ścieżkę zastała dość duży plac, był tóż przed wiejściem do pomieszczenia. Stał tam lodowy gigant tępo spoglądajac w jej stronę.
Strach sparaliżował jej młode ciało chciała pochwycić miecz, lecz nie mogła zapanować nad rękami. Potwór zbliżał się do niej z wielką pałką w ręce. Chciał zadać cios...*
-Nie!! *Rozległ się krzyk zza potwora.*
Odgłos wypuszczanej strzały przeszył powietrze i trafił giganta w kark. Potok krwi wylał się z rany, a monstrum padło, jak ścięte drzewo. Dziewczyna była uratowana. *
-Ilis! Ile razy mam ci mówić, że nie masz opuszczać zamku bez mojej wiedzy?! *Zakrzyczała serafia, ale kobieta jej nie słuchała. Rzuciła jej się na szyje.*
-Jesteś ranna? *Spytała jeszcze raz zabójczyni giganta.*
-Nie, to krew wilka. *Rzekła Ilis, jej głos był łagodny i ciepły. Zdawało się, że topi otaczające ich lody.*
*Popatrzyły sobie w oczy, po czym jedna z nich rzekła.*
-Wejdź do środka i ogrzej się. Widać, żeś strapiona. Ilija pewnie już czeka z ciepłą zupą. *Dodała z uśmiechem i razem weszły do środka. Wewnątrz budynku panowała ciepła atmosfera. Zawieszone pochodnie z dziwnych błękitnych kryształów dawały cudny blask na otoczenie i zapewniały ciepło. Gdzie tylko spojrzeć, wszędzie wisały obrazy przedstawiające serafie i ich dokonania na tle wieków. Po prawej stronie stał posąg serafi z napiętą cięciwą łuku, zdawało się że emanuje niebiańską aurą, błyszczał błętkim, a raczej błyszczalo odbijające się od niego światło owych kamieni pełniących rolę pochodni.
Z lewej strony były dwa pomieszczenia. W jednym z nich można było wyczuć zapach gotowanych warzyw i pieczonego mięsa, w drugim zaś była niewielka biblioteczka.
Naprzeciw były duże dębowe drzwi, prawdopodobnie elfickiej roboty, gdyż obfitował w różne runy. Za drzwiamy kryła się tajemnica całego klasztoru. Otóż był tam umieszczony jeden z żywiołów Ancari. Został tam przemieszczony z Frostgartu, gdyż nie był tam zbyt dobrze chroniony. *
-Ach... Ilija chyba się postarała! *Powiedziała starsza kobieta, zabójczyni giganta, wciągajac nosem zapach unoszący się w powietrzu.*
Szły do pokoju, w którym słychać było krzontającą się w kuchni kobietę.
-Ilis! *Krzyknęła Ilija, zobaczywszy krew na twarzy siosty.*
-Nie, nie to nic! To nie moja krew, tylko wilka. *Uspokoiła ją i wzięła kawałek materiału leżący na stole i wytarła nim twarz.*
*Usiadły do stołu, a Ilija podała im gorącą zupę.*
-Opowiadaj, więc siostro cóż ci się przytrafiło. *Ponagliła ją i usiadła razem z nimi.*
*Wnętrzności Iliji skórczyły się natychmiast. Przypomniała sobie o stracie konia. Była tak oszołomiona atakiem olbrzyma, że nawet nie pamiętała o tym.*
-M-mój koń... *Mówiła przez zły.* W-wilk go... Ja musiałam... ale było za p-późno.
-To nie twoja wina. *Pocieszała ją matka, która do tej pory się nie odzywała.*
*Natępne chwile upłynęły w ciszy. Ilis jadła, Ilija wierciła się na krześle, a matka nalewała whisky*
-Wypijmy, za wszystkich poległych!
*I wypiły. Żołądek Ilis wrócił do normalności, whiski paliła ją w przełyku, ale zagłuszał ten bój żal po stracie przyjaciela.*

WYBÓR

*Wiatr w górach wiał niemiłosiernie, niosąc ze sobą wieści z dalekego południa. Oto do bram Klasztoru Serafi zawitał człowiek.
Nie był przesadnie umięśniony. Jego ubiór stanowił standardowy ekwipunek żołnierza Korony: szara zbroja, niebieski hełm, kolczuga i niebieski kaftan. Jechał na koniu. Owe zwierze miało na sobie zbroję i uzdę, której zwięczeniem był metalowy róg.
Otwarły się wrota Twierdzy Icreek i wjechał żołdak na ich ziemie. Minął posąg i dojechał do miejsca śmierci giganta. Zsiadł z rumaka i przywiązał go do nieopodal rosnacego słupa. Wszedł na schody i zapukał kołatką w drzwi.*
-Otwierać w imieniu Korony! *Ozwał się głosem niezbyt miłym, za to szorstkim i grubiańskim.*
*Kroki w środku zwiastowały, że ktoś nadchodzi. Uchyliły się drzwi. Na wojaka patrzyła teraz para oczu bez źrenic.*
-Coście tu chcieli? *Powiedziała kobieta.*
-Możem wejść, czy musiał będę opowiadać na tym mrozie? *Odrzekł starając się nie patrzeć w ślepia serafi.*
-Wchodźcie i mówcie co chcecie, bo gości nie lubimy. Szczególnie takich jak wy. *Dodała.*
*Dziesiętnik wszedł do środka i zdjął hełm. Spod niego wyłoniła się twarz skarana wieloma bliznami. Włosy opadały mu na ramiona, były kruczo-czarne.*
-Przybywam do Ilis. *Zwrócił się do matki.*
-Nie ma jej. *Odrzekła zbita z tropu.*
*Wtem zza rogu wyszła Ilis.*
-Mamo pomożesz na... *Urwała na widok żołnierza.*
-Właśnie widze jak jej nie ma.
-No dobrze jest. Co chcecie od niej? *Spytała matka wyraźnie zdenerwowana.*
*Konny przysunął sobie najbliżej stojące krzesło i spoczął na nim. Hełm położył na stoliku po jego lewej stronie.*
-Korona domaga się ciebie w roli paladyna. Masz stawić się razem ze mną w garnizonie w Porto Vallum, lub - dodał smętnie - jechać do Mystydle nauczać się magi. Wybór zależy od ciebie, ale jedziesz teraz, zaraz. Korona cie potrzebuje.
-Ja... *Zaczęła Ilis, nie wiedziała co powiedzieć.*
-Jesteś ostatnią zdolną do walki serafią! *Upierał się żołnierz.*
-Ja pojadę! *Krzyknęła matka.*
*Żołnierz się zaśmiał.*
-TY już pokazałaś na co cię stać. To przez ciebie książe Mascarell gryzie piach.
-Mówiłam, że to był wypadek! Zasadzka!
*Żołnierz nie kończył.*
-Jade z tobą na służbę Koronie. *Rzekła Ilis, ale wolałaby tego nie wypowiedzieć. Najlepiej by było, gdyby nic nie musiała mówić.*
-Świetnie! Jedziemy zaraz! *Ucieszył się i wstał z krzesła.*
-Czekajcie! Ilis chodź za mną.
*Matka zaprowadziła ją głęboko w klasztor, gdzie nigdy sie nie zapuszczały. Był to bowiem przeogromny budynek. Wokół walały się szczątki goblinów. Matka uklękła przy starej, wielkiej skrzyni i wyjęła z niej coś, co przypominało Skrzydła.*
-To skrzydła mojej babci. Są w rodzinie od wielu setek lat, bowiem my serafie nie starzejemy się. Weź je i niech ci dobrze służą.
*Ilis obdarzyła ją uściskiem. Założyła je na siebie i wtem pomieszczenie wypełniło światło.*
-Piękne...


*Wrota klasztoru zamknęły się z trzaskiem, a dwoje jeźdźców jechało przed nimi powolnym kłusem. Serafia zwiesiła głowę do ziemi i rozmyślała co stanie się dalej.*


Mam nadzieje, że się spodoba. To takie wprowadzenie, więc może się wydać troche niezrozumiałe. Następne części rzucą rozwieją cień wątpliwości.

[Kowalka_umysłów]

Rada trzech

*Rok 1217, cztery lata po wielkiej wojnie. Wampirzyce, pragnące krwi, wysyłały swe nietoperze do ludzkich osiedli. Czarnoksiężnicy, wiecznie siedzący w swych wieżach opracowywali coraz to straszniejsze zaklęcia i testowali je na swoich niewolnikach. Demony, jak zwykle nie przejmujące się niczyim losem robiły to co zwykle. Zabijały.
W tym czasie w starej wieży Shadara w Piekielnej Grani zebrali się przedstawiciele trzech wielkich rodów. Duchy ciemności na nich widok złośliwie szeptały: jedyne co ich łączy, to cel… gdyby nie on to byśmy mieli więcej dusz do pożarcia… I, o dziwo, te plotki były prawdziwe. Przy stole z czarnego drewna siedzieli trzej wędrowcy, najpotężniejsi przedstawiciele swych rodów: Wampirzyca, demonica i czarnoksiężnik. Ta pierwsza była delikatną, bladolicą kobietą, odzianą w czarny jedwab, z wszystkowidzącymi oczami i ustami czerwonymi od krwi. Jej ruchy były spokojne i pełne wdzięku. Demonica była jej przeciwieństwem. Choć też była piękną kobietą, była zupełnie inna. Jej oczy były pełne okrucieństwa, na jej twarzy nigdy nie zagościły dobre uczucia. Jej krok był ciężki, jednak gdy chciała, mogła poruszać się ciszej niż wiatr. W oczekiwaniu na czarnoksiężnika wyciągnęła swoje długie, pokryte łuskami nogi na stół i zaczęła klnąć pod nosem. Po chwili do sali wkroczyła wysoka postać, ubrana w tajemnicze, jakby utkane z ciemności szaty. Spoglądała na piekielnych wysłanników wąskimi, pozbawionymi źrenic oczami pełnymi uczuć, o których nikt nie pamięta. Rękoma, odzianymi w rękawice ze smoczej skóry przeczesywał swoje długie, proste, srebrne włosy. Nawet lekceważąca wszystkich demonica na jego widok usiadła prosto i starała się spoglądać w jego oczy. Wampirzyca przyglądała się odległym górom . Za oknem prószył śnieg, a kruki krakały kolejną smutną opowieść. Czas mijał.*
-Mówimy, co robimy, czy nie?! *zniecierpliwiona demonica uderzyła dłonią w stół* Jak ja mam z wami, śmiecie, współpracować?!
-Cóż, musisz się przyzwyczaić do śmieci. Ciesz się, że urodziłaś się Płomienną i nie chce mi się wyciągać różdżki żeby cię całkiem spopielić *czarnoksiężnik prawdopodobnie odezwał się pierwszy raz od wieków. Ptaki umilkły. Sveyia starała się opanować sytuację*
-Myślę, że powinniśmy zaatakować Braverock. Tam mieszkają słabi śmiertelnicy, a jednocześnie spotkamy tam kapłanów Sakarry, którzy nas wspomogą. *wampirzyca widocznie rozluźniła się. Miała już pewność że mag jej nie zabije. Spoglądała na swoich towarzyszy*
-Mnie to nie obchodzi. *Burknęła demonica.* Byle bym mogła kogoś pozabijać.
-O, nie. Ty sobie nie pozabijasz. *Zdecydowanym głosem powiedział Saphir.* Po wojnie nasze siły są zmniejszone. Nie mamy wyjścia. Wyślijmy Lilith.
-JĄ?! Przecież to jeszcze szczyl! *demonica podniosła się ze stołka* Nie lepiej wysłać MNIE?!.
-Może i szczyl, ale nie byle jaki. Kto jest za?
Wampirzyca, wyraźnie bojąca się mrocznego mistrza podniosła drżącą dłoń. Wściekła demonica rozłożyła swoje skrzydełka i nie oglądając się za siebie odleciała ku południu.

Wilczy krzyk

*Lilith spoglądała swymi ognistymi oczyma na niebo. Ciemne chmury tłoczyły się nad Szczytem Grozy, a przepełniony krwią księżyc wędrował swym rydwanem po nieboskłonie. W powietrzu w poszukiwaniu kolejnych ciał ofiar bitwy krążyły sępy. Demonica schyliła się. To zdecydowanie były ślady innego demona. Kiedy poczuła słodki zapach krwi, oblizała się łakomie. Zaczęła węszyć w powietrzu. Wróg był blisko.*
-O pani, Jego Królewska Mość cię wzywa! *krzyknęła z wieży lekko przerażona służąca.*
-Przekaż mu, że już idę!
*Dziewczyna zniknęła za oknem, zaś Lilith podążyła w stronę pałacu. Po chwili przystanęła. *Jeszcze zawołam Writzza* pomyślała. Zagwizdała. Wilk nie przybiegł. Zagwizdała drugi raz. Nadal nic. Zapokojona gwizdała, lecz nigdzie nie widziała swojego zwierzęcia. Po chwili w głębi lasu usłyszała rozpaczliwe wycie. Lilith znała mowę wilków. Osunęła się zrozpaczona na ziemię i załkała. Wriztt, jej ukochany wilk, padł z ręki Serafii. Zdecydowanie musi się zemścić. Pognała do zamku, lecz po drodze upadła na twardą ziemię. Zemdlała.*

Wieść od Króla

*Parę godzin później Lilith się zbudziła. Poczuła na sobie miękką puchową kołdrę. Koło jej fotela siedział ubrany w gronostaje król. Był on jej ojcem, dziewczyna nieraz była dumna z jego wygranych na wojnie i z jej królewskiego rodu. Jej nazwisko, Do’learien, było znane od najdalszych krańców Doliny Łez aż po Wyspę Piratów. Największe zniszczenia siała właśnie ta demoniczna rodzina. Nieraz już Braverock był odbudowywany przez spowodowane przez demony Do’learienów zniszczenia. Po chwili Lilith usiadła na łóżku i ciekawskim wzrokiem wpatrywała się w ojca. Zwykle mało ze sobą rozmawiali, a już nigdy nie miał w zwyczaju siedzieć na krześle dla służących. Takim był dumnym człowiekiem.*
-Witaj córko. Czujesz się już lepiej?- *ojciec przyglądał się swojej córce. Jeszcze niedawno bawiła się swoimi laleczkami voo-doo, a teraz już miała wybrać się na wojnę. Ciekaw był, czy kiedyś wyrośnie na tak piękną kobietę, jak jej matka.*
-Witaj tato. Czuję się już dobrze, choć żal mi mojego wilka. Czy masz dla mnie jakieś wieści? *nie umknął jej uwadze ponaglający wzrok króla.*
-Tak, Lilith. Rada trzech mędrców z wielkich rodów postanowiła cię posłać na bitwę. Wszyscy znamy twe nadzwyczajne zdolności. Braverock rośnie w siłę, a Serafie najwyraźniej planują podbój Grani. Nie martw się o Writzza, był już stary, nawt po nim zostały szczenięta. Myślę, że jednak wyrosłaś już z zabawek Wampirzyc. Zobacz, na pewno poprawi ci się humor.
*Służący, drżąc ze strachu, przyciągnęli do pokoju straszliwe stworzenie. Około metrowy stwór, o piórach ostrzejszych niż najpotężniejsze miecze, czterech kruczych łapach o płonących łapach. Oczy miał krwistoczerwone, o spojrzeniu głębokim tak, że zwykły człowiek by w nim się zgubił na wieki, z krwawym uśmiechem ostrych zębów wielkości dłoni dorosłego człowieka ustąpił służącym. Lilith zauważyła, że jego skrzydła nie są czarne, lecz zbudowane z ciemności, tak samo jak całe jego ciało. Swoimi szponami stawiał na ziemi zwęglone ślady, a gdy szedł, za nim na chwilę następowała ciemność. Usiadł na podłodze koło króla i ku zdziwieniu Lilith dał się pogłaskać władcy po swoich piórach, które mieniły się w świetle niczym stal. Demonica sama wyciągnęła dłoń do stwora, a ten polizał ją ognistym jęzorem.*
-To stworzenie nazywa się Shetheer. Mieszkają one tylko w najdalszym rejonie Doliny Łez, w najgłębszych ciemnościach, gdzie mało kto potrafi zawędrować. Ten jako malec zgubił się i jeden z moich rycerzy go przyniósł do pałacu. Sądzę, że to jedyny oswojony osobnik z tego gatunku. Jeszcze nikt nie wie, do czego jest zdolny *rzekł król na widok zszokowanej dziewczyny.* Jak go nazwiesz?
-On jest… piękny. Taki… diaboliczny. Nie wiesz, jak bardzo już go pokochałam i jak ci jestem wdzięczna. *Uśmiechnęła się.* Niech się zwie Gwiazda Ciemności.
*Po chwili dziewczyna przygotowywała swoją zbroję i długi miecz do walki, a Gwiazda Ciemności bawił się w chowanego z ukochaną siostrzyczką Lilith, Senrią. Lilith po chwili wyruszyła roześmiana wraz z wojskiem i nowym zwierzątkiem, odziana w zbroję i płaszcz utkany z nocy.*

[Sakkara]

czy te ostatnie trzy historyjki to kontynuacja czy przeróbka? xd

[Alcalata]

Kowalka pisze to opowiadania razem ze mną, więc to takie jakby dwa fronty. Ona opisuje poczynania demona, a ja serafii, komentujcie

[Glaadiator]

fajne 7/10

[Kalia]

[Kowalka_umysłów]

"czterech kruczych łapach o płonących łapach"

Jak zwykle musiałam jakąś pierdołę walnąć xDDD. Poprawię jak będę miała czas .

[Alcalata]

Uu.. krytyka ostra Dzięki Kalia, poprawię to.
Co do "*" to jak sie tak teraz na to patrzy to średnio ciekawy pomysł. Z drugiej strony jak mam poprawiać całość, to chyba od nowa napisze, no i to chyba będzie najlepsze rozwiązanie.
Jeszcze raz dzięki za krytyke

[Kalia]

[Kowalka_umysłów]

Kalia. Ty jesteś Edward(iną) ze Zmierzchu czy jak? Dziś cały czas piszesz przede mną to co ja chciałam . W sumie się zgadza... wampirzyco

[Yohi]

Pierwszy post naprawdę bardzo dobre, drugiego jeszcze nie przeczytałem ale już się do tego zabieram.

[buszmen 27]

piewsza część lepsza od drugiej ale ogólnie 8/10