[Gwóźdź]

AKT 1
Ranek, godzina 06:12. Starsza kobieta o imieniu Józefa wyruszyła do sklepu na codzienne zakupy. Jak co dzień szła swym wolnym krokiem w kierunku sklepu warzywnego. Dzień był gorący. Na pooranej zmarszczkami twarzy staruszki spływał pot, ale ani myślała zawrócić. Wędrowała swym codziennym rytmem prosto przed siebie.
-„Poproszę sałatę, kapustę, ziemniaki, jaja…”-wymieniała Józefa stojąc już przy kasie.
Sklepikarka z dużym biustem wykładała wszystko na ladę krążąc jak mrówka i przynosząc kolejne produkty.
-„…bułkę tartą, chleb pszenny, chleb razowy, oliwę z oliwek, jabłka”- kontynuowała staruszka. Jej lista zakupów wydawała ciągnąć się w nieskończoność, ale wcale nie wyglądała na bogatą. W nieklimatyzowanym warzywniaku za kobietą stali kolejno: jakiś pijak z czerwonym nosem, trzy starsze kobiety i na samym końcu dziwnie ubrany facet średniego wzrostu z bujnym zarostem i wielką torbą na ramieniu. Nie wyglądał on jednak na żula. Jego twarz przypominała zeschnięty kawałek boczku. Gdyby nie jego ogromna broda twarz szpeciła by nawet ten niezbyt gustownie urządzony sklep warzywniczy.
-„Dalej [*aaa psik!!*]!” – wykrzyknął na końcu kolejny ochrypłym ale donośnym głosem brodacz.
Spotkało to się z ogólnym oburzeniem.
-„Jak ci się facet coś nie podoba to możesz wyjść” – powiedziała sklepikarka wychylając się zza swoich wielkich atrybutów.
-„No właśnie. Kto cię wychował dziadu?” – dodała jedna ze starszych kobiet.
Mężczyzna nic nie odpowiedział. Zaczął po prostu milczeć. W sklepie znowu słychać było tylko starczy głos wymieniający coraz to bardziej absurdalne produkty takie jak golonka sojowa czy osiem cukiń.
W pewnej chwili facet z brodą schował rękę do wielkiej torby którą miał na ramieniu i wykrzyczał: -„Alllaaach!!!!!!”. Wyłożył ogromną bombę zegarową po czym położył ją na ziemi. Ludzie zaczęli krzyczeć i kierować się do drzwi. Te jednak były zamknięte.
„Tik, tik, tik, tik” – tikanie bomby było coraz bardziej donośne, ale przeraźliwe krzyki ludzi były o wiele głośniejsze.
-„Wypuście mnie!! Ja nie chce jeszcze umierać” – mówił do siebie pijak. Józefa zaczęła odmawiać różaniec.
-„Pomocy!!!”- krzyczała jedna z kobiet.
Cycata sklepikarka uciekła gdzieś na zaplecze.
Przeraźliwy huk wybuchającej bomby rozległ się w małym sklepiku warzywnym.
Na ścianach rozbryzgały się najróżniejsze warzywa i owoce. Wszędzie był dym i gruz. Krzyki ustały. Kiedy zasłona z gruzu opadła słychać było tylko ciche jęczenie sklepikarki której jakimś cudem udało się przeżyć na zapleczu. Wychodząc ze swojej kryjówki ujrzała okropny widok. Porozrywane kawałki ciał klientów były wszędzie. Zwymiotowała na podłogę, po czym usiadła przy ścianie i zaczęła płakać wpatrzona w pogorzelisko, które kiedyś było sklepem warzywnym.
W pewnej chwili gruz zaczął się dziwnie trząść.
Ogromny, sześciometrowy ogórek wyszedł z podziemi i zaczął kroczyć w stronę sklepikarki.

-„Niech się pani uspokoi!”
-„Ale mój sklep!”
-„Proszę pani. Ile pani tego wzięła?”
-„Nic nie ukradłam!”
Kobieta ujrzała nad sobą lekarza z brodą.
-„Odejdź ode mnie! [*aaa psik!!*] terrorysto!”
-„Proszę pani jest pani w szpitalu. Przedawkowała pani narkotyki” – mówił lekarz spokojnym tonem jakby obelgi na niego nie działały.
-„Kłamiesz mnie sukinsynu! Zniszczyłeś mój sklep i napuściłeś na mnie ten wielki cholerny w [*aaa psik!!*] [*aaa psik!!*] ogórek!”
-„Proszę pani znaleźliśmy panią w domu nieprzytomną…”
-„Kłamiecie mnie! Najpierw mniszyliście mój sklep a teraz mnie kłamiecie!!!!”
-„Nie ma pani żadnego sklepu. Jest pani nauczycielką.”
Kobieta zamarła. Zaczęła patrzeć się na lekarza swym wzrokiem narkomanki.
-„Pamięta pani?”- powiedział lekarz.
Nic nie odparła.
-„Józefa daj zastrzyk.”
-„AAAaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!” – wykrzyknęła kobieta.

AKT 2

Klinika leczenia uzależnień, godzina 09:00.
Czterdziestoletnia narkomanka imieniem Molly siedziała w odizolowanym pokoju z gumowymi ścianami. Jej życie wydawało się już być skończone, chociaż ciągle trwało. Godziny spędzone na śledzeniu w myślach przeszłości i wymyślaniu przyszłości w końcu przyprawiło ją o szaleństwo.
Postanowiła uciec…
Pora obiadowa zaczynała się o 12:00. O tej godzinie zazwyczaj roznoszono tą okropną papkę z warzyw znaną powszechnie jako obiad.
Do pokoju Molly jedzenie przychodziło najpóźniej, ponieważ przebywała w najdalszym, odizolowanym pomieszczeniu. Była nauczycielka narkomanka z wielkim biustem i szaleńczym wzrokiem pomyślała, że pora obiadowa będzie jedyną chwilą w której możliwa jest ucieczka.
Była przekonana, że uda jej się uciec….

Pora obiadowa, godzina 12:33.
Na korytarzu dźwięk piszczących kółek od przenośnego stolika z jedzeniem był już przy pokoju Molly. Kobieta trzymała w ręku plastikowy widelec, który ukryła w biustonoszu. Takie widelce były jej zawsze zabierane kiedy tylko zjadła, ale tym razem udało jej się ukraść jedno z plastikowych narzędzi.
Wózek z jedzeniem był już na miejscu. Metalowe drzwi wysłane gumą od wewnętrznej strony otworzyły się z brzękiem. Przed oczyma Molly pojawił się mężczyzna w białym uniformie. Zdjął talerz ze stolika i ruszył w kierunku kobiety aby podać jej jedzenie. Przyszłe narzędzie zbrodni z plastiku drżało w rękach narkomanki. Kiedy mężczyzna podszedł dość blisko Molly ta szybkim ruchem dźgnęła nożem kucharza. Prosto w oko. Plastikowe narzędzie wbiło się do połowy w gałkę oczną. Ofiara zaczęła przeraźliwie krzyczeć a nóż tkwił w pół zamkniętym oku. Wtedy kobieta wzięła metalowy nóż z kieszeni białego uniformu kucharza i wbiła go prosto w tętnice szyjną mężczyzny. Jasnoczerwona krew zaczęła tryskać na pół metra w górę. Molly z zakrwawioną twarzą śmiała się donośnie podczas gdy serce mężczyzny uderzyło po raz ostatni. Kobieta wybiegła na korytarz.
Ochrona była już na schodach, jednak narkomanki z nożem w ręku, która poczuła smak wolności nikt nie mógł już powstrzymać. Na końcu korytarza znajdowało się zakratowane okno. Po bogach były dwie klatki schodowe po których biegli ochroniarze.
Molly z wielką siłą rzuciła się na kraty po czym z zatrważającą siłą wyrwała je razem z murem. Skoczyła z ósmego piętra w dół.
Lecąc tak w stronę betonowego chodnika pomyślała jak pięknie będzie znowu ujrzeć własny dom i kolekcję strzykawek w szufladzie.
Kiedy była już nad ziemią usłyszała głos, który niemal przyprawił ją o palpitację serca:
-„Molly wstań wreszcie! Przynieśliśmy obiad!”
Kobieta wpadła do dziury, która pojawiła się kiedy chodnik otworzył się przed nią na oścież.
Znalazła się w swoim cuchnącym pokoju z gumowymi ścianami. Dwóch mężczyzn przywiązywało ją do krzesła. Trzeci natomiast kierował zieloną papkę na plastikowej łyżce prosto do jej ust…

CDN……

[Peace]

Proponowałbym nie kończyć bo to jest dobre w tej formie

Powtórzenia, mam wrażenie że dość niestarannie pisane.

Ale niektóre fragmenty bezcenne, mi się podobało : D

[Yarpan]

Super!!! Krótkie, ciekawe opowiadanie z przestrogą i odrobiną humoru
Z przyjemnością przeczytałem

[Gauri]

Mówcie mi od dzisiaj sześciometrowy ogórek
Świetne, nie licząc powtórzeń

[Kalia]

Ogólnie fajne - nietypowe. Co prawda niezupełnie w moim guście, ale czytanie bynajmniej nie bolało, a to dobrze. Jedno, co mi się nie spodobało, to trochę niestaranny dobór słownictwa, np.:

[Yarpan]

O ile I akt przeczytałem z przyjemnością to niestety II wcale mi się nie podobał.

[Namari]

Wynotowałam sobie kilka błędów, więc:
Jak piszesz formy dialogowe od myślników, to nie używaj cudzysłowów, wygląda to śmiesznie i jest niepotrzebne.

[Kalia]

[Namari]

[Kalia]

Namari, widzę, że masz twardo ustalone poglądy literaturowe
Ale zapewniam cię, że te formy są jak najbardziej poprawne. Jakby ci to wytłumaczyć... Może tak: sen. Czasami może się zdarzać, że widzisz siebie, ale się nie poznajesz (ot, umysł człowieka robi różne cuda jak go samopas puścić). Albo po prostu opowiadasz sen. Wtedy jesteś narratorem tego snu.
W tym wypadku jest to wizja ćpunki, ona jest narratorką, więc dobór słownictwa jest jaki jest, a mimo to narrator wciąż jest tzw. wszechwiedzący.

Ogólnie niewiele o tobie wiem (wieku tudzież zainteresowań nie ujawniłaś), ale mogę cię ze swojego doświadczenia książkowego zapewnić, że we wpółczesnej fantastyce takie konstrukcje nie są rzadkością. Jeśli chcesz, przeczytaj sobie choćby 'Siewcę wiatru' Kossakowskiej (polska pisarka, a książka niedawno doczekała się kontynuacji ), tam jest całkiem sporo takich przypadków
Po prostu nie wszystkie książki/opowiadania pisane są czystym językiem godnym Trylogii czy Władcy Pierścieni

[Namari]

Może i masz rację, po prostu nie jestem przyzwyczajona do tego, że ktoś takim hm... ubogim, że tak powiem, językiem opisuje sytuację. Ogólnie nie podoba mi się taki styl pisania.
Sama jestem w trakcie pisania swojego opowiadania, również fantasy.

[Peace]

[Namari]

[Peace]

Tylko w moim mniemaniu, to właśnie ma być prostackie, a ocenianie czegoś takiego wg. powszechnie utartych kryteriów nie ma sensu, bo to nie jest zwyczajne opowiadanie. To jakbyś komentowała zdjęcia na nk pod względem wartości artystycznej, wg. kryteriów jakim podlega ocena obrazów w muzeach

[Kalia]

Heh, dobre porównanie